بعد رفتنت عزیزم ، بس که تنهایی کشیدم
قامتم خمیده از بس ، عشقتو به دوش کشیدم
تو غم بی همزبونی ، هی می کشتم لحظه هامو
روی برگ های شعرم ، خالی کردم عقده هامو
خاطرت جمع هر جا باشی ، توی غربت یه کسی هست
خاطراتت زندگیشه ، اون غریبه خاطرت هست
اون که تو هفت آسمونش ، یه ستاره هم نداره
اون منم که دلخوشی شه ، گل من کسی رو داره
مثل دیگرون نبودم ، سر راهتو نبستم
می دونستم نمیای و چشم به جاده ها نشستم
خاطرت جمع تو دل من ، تو حسابت پاکه پاکه
این خطای دل من بود ، اون که افتاده به خاکت
تو روزهایی که نبودی ، نمی دونی چی کشیدم
صبح تا شب زخم زبون از هر غریبه ای شنیدم
گل من سرت سلامت ، تو که خوش باشی غمم نیست
این همیشه آرزومه ، پس دلیل ماتمم نیست
دیگه از گریه گذشته ، به جنون کشیده کارم
تو که خوشبختی عزیزم ، دیگه غصه ای ندارم..
کجای شهر گمت کردم که پرسه سهمی از من شد
هر احساسی بهت داشتم چرا تبدیل به یک درد شد
هوادار تو من بودم که وقتی بی هوا رفتی
سکوتت راه خوبی نیست نمیدونم چرا رفتی
من و تو جفت هم هستیم به این جدایی شک داریم
یه تسکینه که می بینم یه درد مشترک داریم
نمی دونم تو هم شاید دلت پیش دلم گیره
به برگشتت امیدوارم بهم نگو دیگه دیره
منم مثل تو زخم خوردم منم مثل تو داغونم
نخواه از هم جدا باشیم نه میتونی نه میتونم
تو هم مثل منی یا نه تو هم بی من نمیتونی
از این تنهایی بی حد پشیمونم پشیمونی
