بعد رفتنت عزیزم ، بس که تنهایی کشیدم
قامتم خمیده از بس ، عشقتو به دوش کشیدم
تو غم بی همزبونی ، هی می کشتم لحظه هامو
روی برگ های شعرم ، خالی کردم عقده هامو
خاطرت جمع هر جا باشی ، توی غربت یه کسی هست
خاطراتت زندگیشه ، اون غریبه خاطرت هست
اون که تو هفت آسمونش ، یه ستاره هم نداره
اون منم که دلخوشی شه ، گل من کسی رو داره
مثل دیگرون نبودم ، سر راهتو نبستم
می دونستم نمیای و چشم به جاده ها نشستم
خاطرت جمع تو دل من ، تو حسابت پاکه پاکه
این خطای دل من بود ، اون که افتاده به خاکت
تو روزهایی که نبودی ، نمی دونی چی کشیدم
صبح تا شب زخم زبون از هر غریبه ای شنیدم
گل من سرت سلامت ، تو که خوش باشی غمم نیست
این همیشه آرزومه ، پس دلیل ماتمم نیست
دیگه از گریه گذشته ، به جنون کشیده کارم
تو که خوشبختی عزیزم ، دیگه غصه ای ندارم..
کجای شهر گمت کردم که پرسه سهمی از من شد
هر احساسی بهت داشتم چرا تبدیل به یک درد شد
هوادار تو من بودم که وقتی بی هوا رفتی
سکوتت راه خوبی نیست نمیدونم چرا رفتی
من و تو جفت هم هستیم به این جدایی شک داریم
یه تسکینه که می بینم یه درد مشترک داریم
نمی دونم تو هم شاید دلت پیش دلم گیره
به برگشتت امیدوارم بهم نگو دیگه دیره
منم مثل تو زخم خوردم منم مثل تو داغونم
نخواه از هم جدا باشیم نه میتونی نه میتونم
تو هم مثل منی یا نه تو هم بی من نمیتونی
از این تنهایی بی حد پشیمونم پشیمونی
همواره تنهاييم
تنها در اين زندان
تنها در اين محبس
اين خانه ي ويران
همواره تنهاييم
تنها در اين خانه
تنها در اين وهم
ميراث کاشانه
همواره تنهاييم
تنها در اين ترديد
جايي که ديو شب
پروانه را دزديد
همواره تنهاييم
در جمع ياران هم
در يک کوير خشک
در زير باران هم
همواره تنهاييم
وقتي که مي آييم
وقتي که دستان را
بر سنگ مي ساييم
همواره تنهاييم
در اين نفس تنگي
در قلب يک بن بست
مدهوش دلتنگي
همواره تنهاييم
وقتي که در خوابيم
وقتي که در شب ها
همراه مهتابيم
همواره تنهاييم
اما نمي مانيم
با اينکه رمز شب ، ها را نمي دانيم
همواره تنهاييم
تنها تر از مهتاب
تنهاتر از رويا
تنها تر از يک خواب
همواره تنهاييم
تنهاتر از خورشيد
همچون ستون هاي
یک تخت جمشيد
همواره تنهاييم
همچون خداي خويش
تنها تر از تنها
همچون شب درويش
همواره تنهاييم
وقتي که در خاکيم
وقتي گرفتار
دستان ناپاکيم
همواره تنهاييم
چون پروانه شب
يک جا نمي پاييم
زيرا که در ابهام
دنبال معناييم ...
درخیالم بوسه می گیرم , ز لبهایی ک نیست
هی تجسم میکنم, ان نقش زیبایی ک نیست
تا فراسوی افق , تا ساحل عشق و امید
میدهم امشب دلم رادست رویایی ک نیست
دل ب امواج , خروشان نگاهت می زنم
با تو هرشب میروم همراه دریایی ک نیست
پا ب کویت می گذارم تا ب گیرم دل ز تو
پر ز عشقت میکنم دل را ز لیلایی ک نیست
همچو مجنون میشوم افسانه ی هر عاشقی
درپی عشقت گذارم پاب هرجایی ک نیست
منتظر تا لحظه ی دیدار رویت سر رسد
تا رسدان لحظه ی صبروشکیبایی ک نیست
مست و شیدا می شوم از یک نگاه عاشقت
غیر تو هرگز ندارم ,دل ب فردایی ک نیست.؟؟
باز هم نصفه شب و تاب و تبی تکراری
دلبرم!عشق دلم! تو هم بیداری؟
گل شب بوی غزل ریز! مزاحم نشوم!
وقت داری کمی از روی غمم برداری؟؟
میشود دست به بغضم بکشی؟ بی زحمت!
میشود گوش به آهنگِ دلم بسْپاری؟
"یک نفر آدمم و چند نفر غمگینم"
خسته ام،خسته از این زندگیِ اجباری!
شده مخروبه بنایِ دلِ کج بنیادم!
عاشقی را چه به وصله زدن و معماری!
خسته ام،منتظرِ معجزه ی تازه ایَم
تو بیایی به دلم دینِ نُویی می آری!
کاش! پایانِ غمِ من به خودت ختم شود
کاش! شیرین شود این درد و غمِ تکراری!؟؟؟؟؟
زندگی را گشتم و حیران شدم از سرنوشت
آنچهراجایش نبود درقلب من برمن نوشت
او که دوستش داشتم ، از من گرفت
وانکه مندوستشنداشتم از برایمن نوشت
اوکه بودم عاشقش سهمم نشد آخر چرا
اینچهتقدیراستکهایزد ازبرای من نوشت
هر زمان ازفکر او آید به چشمم اشک غم
مننخواهماینچنینتقدیر را در سرنوشت
منچگونهسرکنمبیاو کهروحم مال اوست
در کنار او فقط این زندگی باشد بهشت
عاقبتروزیکنمعصیانازاین تقدیر خویش
میروممیپرسم ازاوکهچنین تقدیر نوشت
بَهر چه وقتی نبودیم ما دو تایی سهم هم
او گذاشت ما را کنار هم در این تقدیر زشت؟؟؟؟؟
هرشب که آغوشم مکدر شد
از درد های مزمن بیکار
له می شدم اما نمی دیدی؛
درد مرا بر شانه ی دیوار
حک میکنی ذهن مرا در خود ؛
تا باز هم با من بیامیزی
حسی شبیه من نداری ؛
نه !در عشق رعشه می زنی هربار
زل می زنم... زل می زنی بر من...توی
اتاقی کهشبش خواب است
با سایه ام تا صبح می خوابم
,با سایه ایی شکل تو بلاجبار
برگردنم هی بوسه خواهی زد ؛
سر می روم از زندگی هرشب
حسِ علاقه عادت من بود ...
این بوسه را در خاطرت بسپار
تردید دارم دوستت دارم !
بالا بیاور عشق را تفکن ...
فردای پاکم را نمی خواهم ,
من خسته م از روزه ی شک دار
ازشعرهایم سخت بیزاری ،
از حرفهایت سختدلگیرم ...
این اعتماد لعنتی مرده است ؛
با یک نگاه مرده ی بیمار
زن بودنم حس قشنگی نیست...
زن بودنم یعنی هجوم درد
از دست هایت دور خواهم شد،
از دستهای خسته ی تب دار
دارد نگاهت می کند یک زن ؛
دارد نگاهم می کند مردی ...
گم میشوم در رفتنت از دور ؛
در طعم تلخ پاکتی سیگار
من مست در این آسمان گیج ؛
یک مشت قرص مزمن بیکار
می ترسم از این روزگار مست؛
می ترسم از آغاز یک تکرار
بن بست هایت را نخواهی برد..
.می پیچم از دردی درون خود
هی مشت می کوبم به این دیوار ...
هی مُــــــــــشت می کـــــــــــوبم به این
دیـــــــــــــــوار...
از گلستان جهان گلهای زردش مال من
دلخوشیها مال تو اندوه و دردش مال من
زوج عددها هرچه باشد، تا بینهایت مال تو
بیکسی و خستگی ٬ اعداد فردش مال من
از تمام فصل ها عید و بهارش مال تو
فصل پاییز و خزان وزرد و سردش مال من
از تمام روزگار سهم تو آرامش ولی
باد ُطوفان و بلا ،با خاک و گَردَش مال من
از تمام این جهان صلح و صفا از آن تو
خون دلها خوردن و جنگُ نبردش مال من
جوادالماسی @javadalmasi59
یــــادخوبـــان نه حســـــــاب استـــــــــــــ
کــــــــه فرامـــوش شــــود
نـه چـــراغ استـــــــــــــ که خـامـــــوش شـــود
ونـه ســـال استــــــــ که بـه آخـــــربـــــرســـد
جــویبـــــاریستــــــــــ زمحبتـــــــــ
که همیــــــشه جــــاری استــــــــــــــ
